• Meble dla dziecka
• Meble dziecięce
• Wyposażenie pokoju dla dziecka
• Pokój dziecinny - meble
• Meble dla dzieci

Nierówności w meblach

Malejąca chropowatość powierzchni, a ściślej mówiąc wysokość jej nierówności, pociąga za sobą mniejsze zużycie materiałów ma­larskolakierniczych i czasu wykonania, przy jednoczesnym zwiększa­niu jakości powłok wykończeniowych. Ma to duże znaczenie prak­tyczne, oczywiście przy uwzględnieniu kosztów szlifowania.

W procesie przygotowania powierzchni części mebli wykonanych z drewna litego do wykończania może okazać się konieczne przepro­wadzenie prostych i znanych od dawna zabiegów, jak zaprawianie (łatanie) otworów po wypadniętych lub wypadających sękach oraz po innych ubytkach materiału wstawkami z drewna, wymywanie z przypowierzchniowej warstwy drewna nadmiaru żywicy rozpuszczal­nikami lub roztworami zmydlającymi, usuwanie z powierzchni drewna tłustych plam benzyną lub terpentyną itp. Powierzchnie drew­nianych części mebli szlifuje się najpierw papierem ściernym nr 7080, a następnie — papierem ściernym nr 100—120. W pewnych przypadkach pomiędzy pierwszym a drugim szlifowaniem przypo­wierzchniową warstwę drewna nasyca się 5procentowym roztworem kleju kostnego lub mocznikowego.

W procesie przygotowania powierzchni płytowych części mebli, przeznaczonych do wykońcania powłokami kryjącymi (malowanie), poczesne miejsce zajmuje od kilku lat folia gruntowa. Służy ona do wyrównywania powierzchni płytowych części mebli. Folię gruntową nakłada się na odpowiednio przygotowane podłoże (odchyłki grubo­ści do 0,1—0,2 mm, chropowatość do 25 µm); w drugiej kolejności nakłada się powłokę z farb lub emalii. Wszystko to sprawia, że osta­teczny efekt wykończenia — jakość — wyraźnie się poprawia szczególnie jeżeli chodzi o

meble dla dzieci

Stan powierzchni części mebli wykończanych powłokami prze­zroczystymi powinien być lepszy od stanu powierzchni wykończanych powłokami kryjącymi. Chodzi tu zwłaszcza o chropowatość powierz­chni. Decydujące o niej w praktyce szlifowanie odbywa się trzykrotnie. Najpierw stosuje się papier ścierny nr 80—100, następnie nr 120—150 i w końcu nr 180—240.. Dolne wartości odnoszą się zazwyczaj do powierzchni wykończanych powłoką matową, zaś górne — do powierzchni wykończanych powłoką połyskliwą.

W przypadkach wykończania powłokami połyskliwymi a czasem też powłokami matowymi, może być stosowane utwardzanie przypowierz­chniowej warstwy podłoża kilkuprocentowym roztworem kleju kost­nego lub mocznikowego o temperaturze 30—40°C, lub „wodowanie” — zwilżanie powierzchni wodą o temperaturze 30—40°C. Po tych zabiegach przeprowadza się szlifowanie powierzchni.