• Meble dla dziecka
• Meble dziecięce
• Wyposażenie pokoju dla dziecka
• Pokój dziecinny - meble
• Meble dla dzieci

Chropowatość powierzchni meblarskich

Nierówności (garby, wzniesienia) wystające ponad założoną teore­tycznie powierzchnię idealnie gładką, leżącą u podnóża tych nierówności, nazywa się chropowatością powierzchni. Charakteryzują ją w zasadzie dwie wartości: średnia wysokość nierówności i odległości pomiędzy nimi (rys. 16.1). Chropowatość powierzchni jest zależna od dokładności obróbki.

Im obróbka jest bardziej dokładna (precyzyjna), tym wysokość nierówności powierzchni jest mniejsza. Jak wynika z badań i doświadczeń praktycznych, do wykończania malarskolakier­nićzego są przydatne takie drewniane części mebli, których chropo­watość powierzchni nie przekracza 25 µm wysokości, a więc miesz­czących się w 7—10 klasie chropowatości. W przypadku wykończa­nia płytowych części mebli, poza chropowatością powierzchni ważna jest też ich jednolita grubość. Od tej grubości zależy niejednokrotnie jednolita grubość powłoki wykończeniowej. Dopuszczalne odchyłki od grubości płytowych części mebli nie powinny przekraczać ± 0,10,2 mm. Ustalono też, że odchyłki od chropowatości powierzchni, a w pewnych przypadkach również od grubości, będą praktycznie dopuszczalne, jeżeli do szlifowania powierzchni użyje się odpowied­nich papierów ściernych. Powierzchnie szlifuje się z reguły trzykrot­nie, stosując kolejno papier ścierny nr 80, nr 100 i w końcu nr 120.

W nielicznych przypadkach, zwłaszcza dotyczących powierzchni okle­janych materiałami porowatymi, może być stpsowany do ostatecz­nego szlifowania papier ścierny nr 150. Jako zasadę należy przyjąć, że części mebli dostarczane do wykończania ich powierzchni powin­ny być do tego procesu przygotowane zgodnie z dokumentacją pro­jektową. Jeżeli mimo to okaże się przy sprawdzaniu, że chropowa­tość powierzchni jest za duża, wówczas nieodzowne staje się zeszli­fowanie nadmiarów.